Autorzy interpretują to jako wskazówkę, że kierunek zgodny z ruchem wskazówek zegara wymaga większego zaangażowania zasobów poznawczych, co może tłumaczyć jego rzadsze wybieranie, zastrzegając jednocześnie, że mechanizm leżący u podstaw zjawiska pozostaje niejasny.

Pseudozaniedbywanie i tor ruchu w przestrzeni bliskiej Odrębnym, dobrze udokumentowanym nurtem badań jest analiza drobnych odchyleń toru ruchu związanych ze zjawiskiem pseudozaniedbywania () – niesymetrycznym rozkładem uwagi przestrzennej wynikającym z dominacji prawej półkuli mózgu. Mike Nicholls i współautorzy wykazali, że osoby przechodzące przez wąskie drzwi częściej zderzają się z ich prawym bokiem niż lewym. Późniejsze prace pokazały jednak, że w niektórych warunkach – zwłaszcza w wąskich korytarzach – kierunek odchylenia bywa odwrotny, co wskazuje na złożoną zależność efektu od typu otoczenia. Badacze zwracają uwagę, że efekty pseudozaniedbywania dotyczą niewielkich odchyleń toru ruchu i nie zostały jednoznacznie powiązane z opisanym wyżej, znacznie silniejszym zjawiskiem swobodnego krążenia w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara.