Granica między legalnym zwrotem a nadużyciem zależy od intencji klienta, stanu zwracanego towaru i warunków przyjętych przez sprzedawcę. Zwrot z powodu niedopasowania produktu, zmiany okoliczności lub braku potrzeby dalszego posiadania towaru może mieścić się w zwykłej polityce zwrotów; wardrobing zakłada natomiast wcześniejszy zamiar użycia i późniejszego oddania rzeczy. Typowy przykład dotyczy zakupu ubrania lub pary butów, użycia ich przez krótki czas, np. podczas wydarzenia towarzyskiego, sesji zdjęciowej albo wyjazdu, a następnie odesłania do sklepu w ramach procedury zwrotu. W praktyce zjawisko jest trudne do odróżnienia od zwrotów wynikających z przymierzania, niedopasowania rozmiaru, pomyłki zakupowej lub zmiany decyzji.
W literaturze anglojęzycznej pojęcie wardrobingu bywa ujmowane jako forma nadużycia polityki zwrotów; w części publikacji i raportów występuje także w szerszej kategorii return fraud, bez przesądzania o kwalifikacji prawnej konkretnych zachowań. Za kluczowe kryterium uznaje się zamiar użycia i oddania produktu już w chwili zakupu.