zajął się konstrukcją szybowców prowadząc jako kierownik Warsztaty Szybowcowe w Bielsku, a potem Lwowskie Warsztaty Lotnicze (1938–1939).
Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany i we wrześniu 1939 r. ewakuowany wraz z kierowaną przez siebie firmą i sprzętem do Rumunii. Po przedostaniu się do Francji, pracował w Zakładach Lotniczych Dewoitine w Tuluzie, a następnie przebywał w Anglii, gdzie w latach 1941–1947 pracował w zakładach Aero-Mechano Ltd. w Londynie.
W 1947 r. wrócił do kraju i pracował w Krakowie zajmując się instalacjami ogrzewania i wentylacjiWładysław Wilgusiewicz, Energetycy Lwowiacy na Śląsku Katowice, 1998, s. 44 [dostęp 2026-07-02].. Od 1953 r. był zatrudniony na Politechnice Śląskiej w Gliwicach, na stanowisku zastępcy profesora (później starszego wykładowcy), jako kierownik Katedry Techniki Sanitarnej na Wydziale Inżynieryjno-Budowlanym, następnie kierownik Katedry i Zakładu Ogrzewnictwa i Wentylacji na Wydziale Inżynierii Sanitarnej. Wykładał przedmioty: ogrzewnictwo, ogrzewanie i wentylacja, wentylacja przemysłowa i suszarnictwo, instalacje budowlane, wentylacja i klimatyzacja. Pełnił funkcję prodziekana Wydziału Inżynierii Sanitarnej (1956), w latach 1969–1971 dziekana tego Wydziału i przewodniczącego Wydziałowej Rady ds. Młodzieży. Decyzją Rady Państwa otrzymał w 1964 r.