Jeśli komórka nie otrzymała przy podziale plazmidu, labilne antidotum jest szybko rozkładane, natomiast trwała trucizna jest dalej obecna w cytoplazmie i, w zależności od typu, powoduje efekt bakteriobójczy lub bakteriostatyczny. Jeśli natomiast komórka odziedziczyła plazmid, jest w stanie produkować własne antidotum.
Istnieją dwa typy systemów addykcyjnych: Trucizna to białko, a antidotum to antysensowy RNA, uniemożliwiający translację mRNA trucizny. Trucizna i antidotum to dwa białka, które razem tworzą nieaktywny kompleks.
System cddAB Przykładem systemu addykcyjnego typu białko–białko jest system cddAB (patrz rysunek).
a) System tworzą dwa geny: cddA (2), kodujący antidotum (3), oraz cddB, (4) kodujący truciznę (5). Obydwa geny są transkrybowane ze wspólnego promotora (1), a więc tworzą operon. b) Podczas normalnego funkcjonowania komórki bakteryjnej posiadającej plazmid kodujący system cddAB, trucizna pozostaje związana przez antidotum (6) i nie wywiera toksycznego wpływu na swój cel komórkowy (7), jakim w tym wypadku jest gyraza DNA. (c) Jeśli komórka utraci plazmid z genami systemu cddAB, nietrwałe antidotum zostaje zdegradowane (8), a toksyna wiąże się ze swoim celem (9), hamując dalsze podziały komórki.
System hok–sok Przykładem systemu addykcyjnego typu białko–RNA jest system hok/sok.