Hooker zaproponował w końcu Buxtonowi i Nowellowi spędzenie reszty życia w Kew, obaj jednak odmówili, nie chcąc rozstawać się z Lancashire. W przypadku Buxtona Cash uznał to za tym bardziej uderzające, że zanik jego rzemiosła doprowadził go wówczas niemal do nędzy. Hooker przekazał mu natomiast szereg książek botanicznych, a sam Buxton objął z czasem funkcję przewodniczącego Manchester Working Men’s Botanical Society.
thumb|skala|Strona tytułowa (1849) W 1849 roku opublikował książkę , napisaną przy wsparciu innych miejscowych botaników oraz geologa Edwarda Williama Binneya. Było to – po z 1840 roku – drugie opublikowane opracowanie flory regionu manchesterskiego. Dzieło zawiera pełny opis wszystkich roślin występujących wówczas w okolicy. Oprócz fragmentów poezji znalazły się w nim również wątki autobiograficzne. Autor zachęcał robotników, by „w letniej porze” odkrywali urocze ścieżki wzdłuż strumieni i przez zielone lasy. Prosił też właścicieli ziemskich, by zachowali dawne dróżki przecinające ich pola i lasy. Do ogłoszenia własnego życiorysu skłoniła go – jak wyjaśniał – chęć pokazania robotnikom, „że ubodzy mogą czerpać przyjemność ze studiowania nauki na równi z bogatymi”.