7 zapasowy pułk artylerii podlegał bezpośrednio dowódcy dywizji, był jednostką wypełniającą zadania szkoleniowe i pełniącą funkcję jednostki zapasowej. Zbierano i gromadzono w nim uzupełnienia dla jednostek artylerii II Korpusu, podległych bezpośrednio dowódcy artylerii II Korpusu lub wchodzących w skład 2 Grupy Artylerii oraz artylerii dywizyjnej 3 Dywizji Strzelców Karpackich i artylerii dywizyjnej 5 Kresowej Dywizji Piechoty. Pułk przybył do Włoch w dwóch rzutach drogą morską. 28 marca i 8 kwietnia 1944, zakwaterowany został w obozie wojskowym w San Basilio pod namiotami. Wraz z dywizją wszedł w skład Wysuniętej Bazy Armii. Na podstawie rozkazu dowódcy Wysuniętej Bazy Armii gen. bryg. Mariana Przewłockiego L.dz.800/Tjn./SD/44 z dnia 1 maja 1944, do obowiązującego etatu wniesiono zmiany przystosowujące pułk do pełnionej roli. Usamodzielniono pluton łączności oraz sformowano dywizjon uzupełnień artylerii (wraz z baterią zbierania uzupełnień). Dywizjon spełniał rolę jednostki zbierającej żołnierzy starszego rocznika powracających z dłuższych urlopów i oddelegowania, leczenia w szpitalach i domach ozdrowieńców, w dywizjonie kończyli proces rekonwalescencji. Do tego dywizjonu kierowano szeregowych z dywizjonów szkolących uzupełnienia młodszego rocznika, które przekazywały kontyngent wyszkolonych artylerzystów.