Elewacje, prezbiterium oraz wieża opięte były uskokowymi przyporami. Kościół nakryty był pierwotnie dachem dwuspadowym, prezbiterium i aneksy wielospadowym, wieża nakryta była czterospadowym dachem zwieńczonym krzyżem.
Problematyka artystyczna Wedle zachowanego szkicu projektowego z 1925 roku kościół w Wolicy Derewlańskiej miał mieć formy neonowożytne, zbliżone do tradycyjnego budownictwa na terenach południowo-wschodnich dawnej Rzeczypospolitej w początkach XVII wieku. W toku budowy zmieniono kostium stylowy na neogotycki. Chciano zapewne „postarzyć” wygląd świątyni, która miała tym samym symbolizować tradycję i „polskość” tych ziemA. Dworzak, Kościół parafialny Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Wolicy Derewlańskiej [w:] Kościoły i klasztory rzymskokatolickie na terenie dawnego województwa bełskiego, t. 2, red. A. Betlej, A. Dworzak, Kraków 2021, s. 930-931.Przykłady tego typu działań szeroko przeanalizował w swojej książce F. Burno, Świątynie nowego państwa. Kościoły rzymskokatolickie II Rzeczypospolitej, Warszawa 2012, s. 157-163..