Bitwa pod Mons – starcie militarne stoczone na froncie zachodnim I wojny światowej w dniach 9–11 listopada 1918 roku, w którym wojska kanadyjskie zajęły belgijskie miasto Mons, wyzwalając tym samym obszar okupowany od 1914 roku przez Niemców. Zdobycie miasta nastąpiło tuż przed wejściem w życie rozejmu na froncie o godzinie 11:00. Druga bitwa pod Mons była ostatnią regularną bitwą stoczoną przed zakończeniem I wojny światowej.
Tło Wielka Brytania wypowiedziała wojnę Niemcom 4 sierpnia 1914 roku, a 9 sierpnia Brytyjskie Siły Ekspedycyjne rozpoczęły wyprawę do Francji. Pierwsza bitwa pod Mons została stoczona 23 sierpnia 1914 roku jako akcja pomocnicza w bitwie granicznej.
Po niepowodzeniu niemieckiej ofensywy wiosennej (21 marca – 18 lipca 1918) i sukcesie aliantów w bitwie pod Amiens (8–12 sierpnia 1918), Ententa rozpoczęła serię ofensyw na froncie zachodnim, która później stała się znana jako ofensywa stu dni. Niemcy zostali zmuszeni do całkowitego odwrotu. Korpus Kanadyjski zbliżał się do Mons, miasta o ogromnym znaczeniu symbolicznym dla aliantów. To tam wojska brytyjskie przeprowadziły zorganizowany odwrót na początku wojny, opóźniając marsz Niemców w kierunku Paryża, ale ponosząc w tym procesie ciężkie straty.