Nierówności Fuchsa–van de Graafa, sformułowane wspólnie z Jeroenem van de Graafem, łączą odległość śladową i wierność stanów kwantowych, dając narzędzia do porównywania stopnia ich rozróżnialności.
Fuchs był jednym z autorów koncepcji „nielokalności bez splątania” (): zbiorów produktowych stanów kwantowych, które można doskonale rozróżnić za pomocą pomiarów globalnych, lecz tylko niedoskonale przy pomiarach lokalnych i komunikacji klasycznej. Ta sama praca wprowadziła pojęcie „nierozszerzalnej bazy produktowej” (), które okazało się istotne dla wykazania, że kryterium Peresa–Horodeckich jest dla splątania warunkiem koniecznym, lecz niewystarczającym.
Współautorska praca Howarda Barnuma, Carltona Cavesa, Fuchsa, Richarda Jozsy i Benjamina Schumachera o niemożliwości rozgłaszania stanów mieszanych uogólniła intuicję znaną z twierdzenia o zakazie klonowania: nieprzemienne stany kwantowe nie mogą być kopiowane nawet w słabszym sensie jednoczesnego zachowania odpowiednich stanów zredukowanych.