z awarii zegara IRNSS-1F ogłoszonej przez ISRO 13 marca 2026 roku oraz z odmiennego liczenia satelitów planowanych, utraconych i działających tylko w ograniczonym trybie; statusy w tabeli odnoszą się do dat wskazanych źródeł, nie do bieżącej klasyfikacji technicznej.
Segment kosmiczny Klasyczna architektura IRNSS zakładała siedem satelitów: trzy na orbitach geostacjonarnych oraz cztery na nachylonych orbitach geosynchronicznych. Takie rozmieszczenie, zamiast średnich orbit okołoziemskich typowych dla wielu systemów globalnych, jest dopasowane do regionalnej usługi nad Indiami i sąsiednimi akwenami.
Satelity pierwszej generacji były oparte na platformie I-1K i projektowane z myślą o startach rakietą PSLV. Opracowania techniczne podają dla nich masę startową około 1370 kg, masę suchą około 575 kg, korpus o wymiarach około 1,58 × 1,5 × 1,5 m, dwa panele słoneczne o mocy około 1660 W, akumulator litowo-jonowy 90 Ah, trójosiową stabilizację, silnik apogeum o ciągu 440 N i małe silniki korekcyjne o ciągu 22 N. Ładunek nawigacyjny obejmował rubidowe zegary atomowe, generator sygnału nawigacyjnego, transponder pasma C do pomiaru orbity oraz retroreflektory laserowe.