Wiktor Stanisław Baranowski (ur. 15 maja 1893 w maj. Zababie, zm. 28 sierpnia 1938 w Trembowli) – major kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Władysława i Józefy urodzony 15 maja 1893 w majatku Zababie, w ówczesnym powiecie prużańskim guberni grodzieńskiej. W latach 1904–1911 uczęszczał do Szkoły Realnej w Pińsku, gdzie zdał egzamin dojrzałości. Następnie przez trzy lata studiował Wydziale Ekonomicznym Petersburskiego Uniwersytetu Politechnicznego Piotra Wielkiego.
1 października 1914 został przyjęty do Twerskiej Szkoły Kawalerii. 1 lutego 1915, po ukończeniu szkoły, został mianowany chorążym i wcielony do 8 zapasowego pułku kawalerii. 2 września 1915 awansował na podporucznika. Od 1 lutego 1916 walczył na froncie rumuńskim w szeregach 12 pułku huzarów. 16 grudnia został ranny. Od grudnia 1916 do maja 1917 leczył się w szpitalu w Kijowie. Od maja do sierpnia 1917 był uczniem Wojskowej Szkoły Obserwatorów Lotniczych w Kijowie (ros. Школа летчиков-наблюдателей в Киеве), a następnie przydzielony do jednego z oddziałów lotniczych na froncie. We wrześniu 1917 wstąpił do I Polskiego Oddziału Awiacyjnego Bojowego w Dunajowcach, z którym przeszedł do II Korpusu Polskiego w Rosji. 12 maja 1918, po bitwie pod Kaniowem, dostał się do niemieckiej niewoli, z której uciekł do Kijowa.