Chorągiew piechoty koronnej Adama Hieronima Sieniawskiego – oddział koronny piechoty polskiej autoramentu narodowego wojska I Rzeczypospolitej połowy XVII wieku (okresu powstania Chmielnickiego).
Charakterystyka W pierwszej połowie XVII w. wojska zaciężne dzielono na dwa rodzaje: autoramentu polskiego i autoramentu cudzoziemskiego różniące się między sobą sposobem zaciągu i organizacją. Piechota typu polsko-węgierskiego zaliczana była do autoramentu narodowego, a jako rodzaj wojsk zaciężnych zaliczana do „ludu ognistego”. Występowała często w dużych rotach do 1000 ludzi, później spotykamy ją już przeważnie w niedużych oddziałach po 100−200 żołnierzy, dla których od pierwszej połowy XVIII wieku przyjmuje się nazwa „chorągwi”. Zaciągano ją według systemu pocztów towarzyskich. Na czele oddziału stał rotmistrz. Ponadto był w niej porucznik, chorąży, 4 muzykantów (dyszkanciści, szałamaiści, dutkowie), 2 doboszów, 1 cyrulik i 10 dziesiątków żołnierzy. Niekiedy w rocie polskiej występował chirurg. Rotmistrz otrzymywał pensję w wysokości 3 stawek żołdu, a porucznik 2 stawek.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.