W operze buffa większe znaczenie miały ansamble i szybka akcja sceniczna.
W XVII wieku opera rozprzestrzeniła się po całej Europie, przybierając odmienne formy narodowe. We Francji Jean-Baptiste Lully stworzył Tragédie lyrique, podporządkowaną estetyce dworu Ludwika XIV. Francuska opera większą rolę przyznawała chórowi, baletowi i scenom zbiorowym niż opera włoska. Następcą Lully’ego był Jean-Philippe Rameau, który rozwinął francuską operę zarówno pod względem harmonicznym, jak i orkiestracyjnym. Jego dzieła odegrały istotną rolę w rozwoju francuskiej opery późnego baroku.
W rozwoju opery angielskiej szczególną rolę odegrał Henry Purcell. Jego Dydona i Eneasz połączyła włoską ekspresję melodyczną z angielską tradycją teatralną. W pierwszej połowie XVIII wieku kulminację osiągnęła twórczość Georga Friedricha Händla. Jego opery seria stanowiły syntezę włoskiego stylu melodycznego, dramatyzmu i wirtuozerii wokalnej. Händel działał głównie w Londynie, gdzie opera włoska zdobyła ogromną popularność.