Jerzy Kopka (ur. 3 lutego 1933 w Bydgoszczy, zm. 21 listopada 1998) – polski naukowiec, nauczyciel akademicki Politechniki Śląskiej w Gliwicach.
Życiorys Ukończył w 1952 r. Śląskie Techniczne Zakłady Naukowe w Katowicach. Po zdaniu matury rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej. Dyplom magistra inżyniera uzyskał w 1958 r. Pracę na Politechnice Śląskiej rozpoczął już w 1954 r. jako młodszy asystent w Katedrze Miernictwa Elektrycznego, w 1956 r. przeniósł się do Katedry Elektroniki Przemysłowej, gdzie był asystentem (do 1959), później starszym asystentem (1960–1964), adiunktem (1965–1967). W tym okresie zajmował się problematyką zastosowania układów elektronicznych w zabezpieczeniach energetycznych, wykładał elementy elektrotechniki oraz elektronikę w przemyśle. 24 września 1964 r. na Politechnice Wrocławskiej obronił pracę doktorską pt. Tranzystorowe człony kierunkowe oparte na impulsowym układzie koincydencyjnym (promotor: prof. Tadeusz Zagajewski). W 1968 r. otrzymał nominację na stanowisko docenta etatowego w Katedrze Elektroniki Przemysłowej. Od 1970 r. był docentem w Katedrze Elektroniki. Prowadził też zajęcia dydaktyczne w Studium Pedagogicznym dla pracowników naukowo-dydaktycznych. W 1970 r. wspólnie z doc. dr. inż.