decyzją Ministra Edukacji Narodowej został powołany na stanowisko profesora zwyczajnego.
Na macierzystej uczelni pracował kolejno na stanowiskach: asystenta (1965), starszego asystenta w Katedrze Teorii Regulacji (1966), w Katedrze Dynamiki Układów Mechanicznych (1967), adiunkta w Katedrze Informatyki (1968–1969), w Instytucie Konstrukcji i Technologii Urządzeń Automatyki i Elektroniki (1970–1972), w Instytucie Konstrukcji i Technologii Urządzeń Automatyki i Informatyki (1973–1974), docenta w Instytucie Informatyki Czasu Rzeczywistego (1975–1979), następnie w Instytucie Aparatury i Automatyki Medycznej (1980–1986). Od 1986 r. profesor w Instytucie Elektroniki Wydziału Automatyki, Elektroniki i Informatyki.
W latach 1987–1990 pełnił funkcje prodziekana ds. kierunku Elektronika na Wydziale Automatyki, Elektroniki i Informatyki, a od 1988 r. był także kierownikiem Zakładu Elektroniki Biomedycznej w Instytucie Elektroniki.
Był stypendystą Fundacji Alexandra von Humboldta (1983–1984) oraz Fundacji im. Konrada Zusego (1994–1995).