Ogólnopolska akcja pod nazwą "Archeologiczne Zdjęcie Polski" wykazała, że na terenie wsi odkryto 8 stanowisk archeologicznych od połowy X do początku XIV wieku i 2 stanowiska z późnego średniowiecza.
Pierwsza wzmianka o miejscowości pojawia się w dokumencie Bolesława I Mazowieckiego z 1244 roku. Majątek Grochovarsko trafia wówczas w ręce trzech rycerzy, którzy wcześniej walczyli z pogańskim plemieniem Jaćwięgów.
Występujące na terenie Grochowalska osadnictwo średniowieczne możemy łączyć z wzmianką źródłową o miejscowości w dokumencie z 14 grudnia 1267 roku. Jest w niej napisane, że Kazimierz, książę kujawski, łęczycki i dobrzyński zwrócił biskupowi kujawskiemu wsie Grochowalsko i Wyszyno.
Następne dane źródła z XIV wieku ukazują wieś jako własność rycerską. Od pierwszej połowy XIV wieku występują na terenie Jastrzębscy, Boleście, Łazęki; wywodzący się z łęczyckich Łazęków, których jedna gałąź nazywała się Chełmickimi (Chełmica Wielka), zaś drugą byli Grochowalscy. Był to ród rycerski, który dzielił się na trzy odmiany genealogiczne w zależności od terytorialnego podziału wewnątrz rodu. Jastrzębscy byli linią małopolską, Boleście – mazowiecko-dobrzyńską, Łazękowie – łęczycko-kujawską.