Pierwsze zachowane wzmianki pochodzą z lat 1386–1388 kiedy odnotowany został spór sądowy Tomisława Grąbiewskiego z Grąblewa z Sędziwojem Objezierskim o 40 grzywien z tytułu poręki. W latach 1383–1409 jako właściciel we wsi odnotowany został kanonik poznański Mirosław lub Miroszek z Grąblewa. W 1391 Tomisław z Grąbiewski toczył proces z opactwem cystersów z Paradyża o 50 grzywien. Sprawa dotyczyła zarzutów wobec opata o nieprawnie wdarcie się w dziedzinę Tomisława oraz poczynienie mu szkody w Grąblewie. W 1404 obie strony toczą kolejny proces o to, że klasztor wbrew zakazom królewskim pozwał go poza granice diecezji do Głogowa, chociaż we własnej diecezji mógł prowadzić proces przed biskupem lub oficjałem.
W 1387 mieszczanin poznański pan Janusz Stular wygrał 14 grzywien na Grąblewie. W 1409 Jarosław dziedzic z Grąblewa zeznał, że sprzedał na tej wsi oraz jej kmieciach 3,5 grzywien czynszu rocznego Ludwikowi kanonikowi poznańskiemu dla altarii w katedrze poznańskiej za 20 grzywien, 15 szer. groszy oraz 20 ternarów z zastrzeżeniem prawa wykupu.