W 1942 wstąpił do Związku Komunistów Jugosławii, działał w ramach Związku Komunistów Wojwodiny (będącym początkowo częścią . W 1952 poddany partyjnemu śledztwu po ujawnieniu nadużyć służby specjalnej UDBA w Wojwodinie, ostatecznie oczyszczony z zarzutów. Po wojnie zajmował stanowiska członka komitetu centralnego oraz sekretarza rady ds. edukacji i kultury w Socjalistycznej Republice Serbii (odpowiednika ministra w SR Serbii). Był również redaktorem naczelnym dziennika „Politika”, a od 1955 do 1959 dyrektorem Radia Belgrad. Pomiędzy 1959 a 1965 pełnił funkcję ambasadora Jugosławii na Węgrzech i wiceministra spraw zagranicznych. Zajmował równocześnie wysokie stanowiska partyjne, był m.in. sekretarzem komitetów okręgowych ZKJ w Zrenjaninie i Pančevie, od 1965 do 1967 wchodził w skład Komitetu Centralnego Związku Komunistów Serbii, a od 1969 w skład Komitetu Centralnego Związku Komunistów Jugosławii. Od 1966/1967 do 1968/1969 kierował strukturami Związku Komunistów Jugosławii w Socjalistycznej Prowincji Autonomicznej Wojwodina kolejno jako przewodniczący Komitetu Prowincjonalnego w Serbii dla Wojwodiny i Komitetu Prowincjonalnego w Wojwodinie.