W niektórych kanonicznych podejściach do grawitacji kwantowej odpowiednik tego operatora przyjmuje jednak postać więzu, a nie generatora zwykłej ewolucji czasowej.
Schematycznie prowadzi to do równania Wheelera-DeWitta postaci:
które sugeruje, że funkcja falowa Wszechświata nie „ewoluuje” względem zewnętrznego parametru czasu w zwykłym sensie. Nie oznacza to jednak po prostu, że w świecie nic się nie dzieje, lecz że na poziomie fundamentalnego formalizmu brakuje zwykłej zewnętrznej parametryzacji czasowej znanej z mechaniki kwantowej, a opis zmiany trzeba odzyskiwać innymi środkami interpretacyjnymi lub przybliżeniowymi. Powstaje wówczas pytanie, w jaki sposób z takiego formalizmu mają wyłaniać się zmiana, następstwo i doświadczenie upływu czasu wewnątrz Wszechświata.
Proponowane rozwiązania Nie istnieje powszechnie akceptowane rozwiązanie problemu czasu, ale zaproponowano wiele konkurencyjnych strategii.
Ujęcia relacyjne i Page’a-Woottersa W podejściu rozwijanym między innymi przez i czas nie jest wielkością pierwotną, lecz pojawia się relacyjnie, poprzez korelacje między podukładem pełniącym funkcję „zegara” a resztą układu.