Husserl opisywał strukturę bezpośredniego doświadczenia czasu jako triadę:
impresji pierwotnej (świadomości aktualnej fazy zdarzenia) retencji (zatrzymującej dopiero co minioną fazę) protencji (skierowanej ku temu, co dopiero ma nadejść)
W tym ujęciu doświadczenie aktualnej fazy zdarzenia jest powiązane z retencyjną świadomością faz właśnie minionych oraz protencyjnym oczekiwaniem faz nadchodzących, co ma wyjaśniać, w jaki sposób krótkie następstwo może być dane jako jedna całość doświadczenia. Andersen i Grush wskazują, że James i Husserl, choć rozwijali swoje analizy w różnych tradycjach filozoficznych – empirycznej psychologii filozoficznej i fenomenologii – należą do kluczowych autorów w historii badań nad świadomością czasu.
Współczesne modele wyjaśniające We współczesnej filozofii świadomości czasu spór o pozorną teraźniejszość często porządkuje się przez trzy główne modele. W ujęciu „kinowym” strumień świadomości składa się z bardzo krótkich, punktowych stanów, a wrażenie trwania i następstwa wymaga dodatkowego wyjaśnienia. W ujęciu retencyjnym sam akt świadomości jest chwilowy, lecz zawiera retencję bezpośredniej przeszłości, dzięki czemu w jednym doświadczeniu mają być dane fazy właśnie minione oraz aktualne.