W wieku XIX Goździelin opisano jako wieś nad rzeką Kamienną w powiecie opatowskim, gminie Bodzechów, parafii Denków. 1827 r. było tu 36 domów i 286 mieszkańców 1881 r. było tu 54 domów 391 mieszkańców na 777 morgach ziemi włościańskiej i 1 mordze dworskiej. W początkach wieku XX Goździelin podlega administracyjnie gminie Bodzechów. 1921 było tu 105 domów, 648 mieszkańców, w tym 9 wyznania mojżeszowego - 648 mieszkańców deklarowało narodowość polską.
Zbrodnia w Goździelinie (1943) Wiosną, w marcu lub kwietniu 1943 roku, w miejscowości Goździelin rozegrała się tragedia ukrywających się tam Żydów. Grupa uciekinierów, wśród których znajdował się mężczyzna nazywany „Majurkiem”, a także kobiety i dwoje dzieci (w wieku około 6 i 12 lat), ukrywała się w pobliskich jarach oraz w samotnym domu Marii Czuby. Łącznie w grupie tej było siedem osób Lokalne dowództwo Armii Krajowej dowiedziało się o obecności nieznanych osób w gospodarstwie Czuby na podstawie meldunku złożonego przez komendanta placówki w Bodzechowie, Stanisława Mroczka. Szef wywiadu podrejonu, Józef Radomski (ps. „Robak”), wydał specjalnej sekcji rozkaz zlikwidowania ukrywających się Żydów, argumentując, że są oni szkodliwi dla organizacji.