XX wieku po tym, jak Canadian Pacific Railway zaniechała na niej transportu kolejowego.
Najdłuższym szlakiem pokolejowym w Kanadzie jest , o długości . Jest chroniony jako park linearny w ramach prowincjonalnego systemu parków. T’Railway wykorzystuje pozostałości po historycznej , przekazane przez ostatniego właściciela, Canadian National Railway, władzom prowincji po zaprzestaniu przewozów kolejowych na wyspie Nowa Fundlandia w 1988 roku. Dawny ślad kolejowy ciągnie się od Channel-Port aux Basques na zachodzie do St. John’s na wschodzie, z odgałęzieniami do Stephenville, Lewisporte, Bonavista, Placentia i Carbonear.
Po likwidacji w 1989 roku rząd Wyspy Księcia Edwarda wykupił pas terenu całego systemu kolejowego. powstał jako żwirowy szlak pieszo-rowerowy biegnący przez całą wyspę, który zimą pełni także funkcję monitorowanego i ratrakowanego szlaku dla skuterów śnieżnych, obsługiwanego przez PEI Snowmobile Association.
W Quebecu istnieje o długości , który biegnie między Bois-des-Filion a Mont-Laurier.
W Toronto istnieją dwa szlaki pokolejowe: i .