Historia miejscowości W roku 1260 książę Sambor II zapisał wieś cystersom z Doberanu, którzy wówczas zakładali klasztor w Pogódkach, wkrótce przeniesiony do Pelplina. Jednak już w roku 1284 znalazła się wraz z całym tzw. okręgiem Pirsna, w zapisie księcia pomorskiego Mestwina II na rzecz Gertrudy, córki Sambora II. Status wsi pozostawał jednak przez lata sporny, roszczenia swe zgłaszali również prywatni właściciele, by ostatecznie, u schyłku panowania krzyżackiego, w roku 1432, stać się własnością klasztoru w Kartuzach.
Od 1466 r w województwie pomorskim I Rzeczpospolitej.
Od roku 1772 w granicach Królestwa Prus.
Na koniec 1892 r. Gołubie liczyło 352 mieszkańców. 322 Kaszubów (310 katolików i 11 ewangelików) oraz 31 Niemców ewangelików.
W roku 1913 znacznymi właścicielami ziemskimi w Gołubiu byli: Johann Deivuk (Dzionk), Josef Dominiczak, Ferdinand Frankenstein i Josef Mionskowski. Karczmę, łącznie ze sklepem kolonialno-spożywczym, prowadził von Zmuda Trzebiatowski. Właścicielem młyna był Emil Toelske. Kowalem był F. Hondrich, a rybactwem trudnił się Ziegert.
Od 1920 r., z przerwą na lata II wojny światowej, w granicach Polski.
Przypisy Liczba ludności gminy Stężyca na dzień 31.12.2025 r. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części () GUS. Rejestr TERYT
mapa Gołubia Bój o pomnik bohatera gazeta.pl