Leczył się przez dwa lata. 1 czerwca 1921 przebywał w Wojskowym Sanatorium Czerwonego Krzyża w Zakopanem. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 542. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
Po zakończeniu leczenia kontynuował służbę w 19 pp w garnizonie Lwów. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 15 sierpnia 1924 i 172. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od maja 1925 pełnił obowiązki na stanowisku kwatermistrza pułku. W marcu 1926 został przesunięty na stanowisko dowódcy II batalionu. 24 grudnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1930 stopień podpułkownika w korpusie oficerów piechoty i 31. lokatą. W styczniu 1930 został przeniesiony do 28 pułku piechoty w Łodzi na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W marcu 1932 został przeniesiony na takie samo stanowisko w 31 pułku piechoty w Łodzi. W listopadzie 1935 został przeniesiony do 3 pułku piechoty Legionów w Jarosławiu na stanowisko dowódcy pułku. Na stopień pułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 26 sierpnia 1939 objął obowiązki komendanta Ośrodka Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie. 30 sierpnia odszedł do Kwatery Głównej 14 Dywizji Piechoty w Poznaniu na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej.