20 egzemplarzy wersji Ła-17R, które eksploatowano do początku lat 70. XX w.
W 1961 r. przystąpiono do opracowania wersji o obniżonej wykrywalności oraz możliwości wykonywania lotu na pułapie od 100 do 18 000 m. Napęd stanowił RD-9BK lub zmodernizowany RD-9BKR. Wzmocniono również konstrukcję dolnej części gondoli silnikowej poprzez dodanie amortyzowanych płóz, które pozwalały na kilkukrotne wykorzystanie drona. W 1964 r. został przyjęty na uzbrojenie jako Ła-17MA, a jego produkcję seryjną rozpoczęto w Orenburgu.
W kolejnych latach powstała koncepcja stworzenia wersji Ła-17 łączącej zadania rozpoznawcze i samolotu-celu, z możliwością dostosowywania przenoszonego wyposażenia do aktualnego zadania. W latach 1965-1967 przeprowadzono szereg prób, w wyniku których opracowano wersję zunifikowaną oznaczoną Ła-17U, wariant rozpoznawczy oznaczony jako Ła-17UR oraz typowy samolot-cel Ła-17UM (nie wprowadzony do produkcji seryjnej). Wyczerpywanie się zapasu silników RD-9 spowodowało rozpoczęcie prac nad kolejną wersją Ła-17, dostosowaną do zamontowania silnika R-11F2S-300, stosowanego w samolocie MiG-21. Prace nad nową konstrukcją zlecono OKB Sokół.