Ła-17 (ros. Ла-17) – radziecki bezzałogowy statek powietrzny opracowany w latach 50. XX w. w biurze konstrukcyjnym OKB-301, przeznaczony do szkolenia wojsk obrony przeciwlotniczej oraz do zadań rozpoznawczych.

Historia Po II wojnie światowej dynamiczny rozwój lotnictwa odrzutowego oraz pojawienie się kierowanych pocisków rakietowych stworzyły zapotrzebowanie na nowe środki szkoleniowe umożliwiające prowadzenie prób i ćwiczeń przeciwko szybkim celom powietrznym. Wcześniej stosowane cele holowane w postaci rękawów z tkaniny przestały spełniać wymagania – przy dużych prędkościach były trudne w użyciu i praktycznie niewidoczne dla radarów. Próbowano również wykorzystywać samoloty zaadaptowane do lotu bezzałogowego, m.in. w USA myśliwce F6F Hellcat.

W Związku Radzieckim, na początku lat 50. XX w., podjęto decyzję o opracowaniu taniego, specjalnie zaprojektowanego ćwiczebnego celu powietrznego. Na podstawie rządowej decyzji №2474-974 z 10 czerwca 1950 r. prace nad takim aparatem rozpoczęto w 1950 r. w OKB-301 kierowanym przez Siemiona Ławoczkina. Pracami kierował inżynier Igor Mierkułow, w późniejszym okresie został zastąpiony przez Anatolija Czesnokowa (ros. Анатолий Григорьевич Чесноков). Dla obniżenia kosztów konstrukcji zdecydowano się oprzeć założenia konstrukcyjne na projekcie V-1.