Po zakończeniu wojny otrzymał awans na rotmistrza (niem. Rittmeister) i objął dowództwo nad eskadronem w 19. Pułku Dragonów. W 1876 roku trafił do dowództwa V Korpusu Armijnego, gdzie służył jako adiutant nieco ponad rok. W latach 1879-1985, będąc już majorem, służył kolejno w sztabach 3. Dywizji, VI Korpusu Armijnego oraz III Korpusu Armijnego. Następnie został dowódcą 2. Pułku Dragonów, co wiązało się z awansem na podpułkownika (niem. Oberstleutnant). Dwa lata później trafił do Ministerstwa Wojny, gdzie pełnił obowiązki szefa Wydziału Kawalerii. W 1888 roku został pułkownikiem (niem. Oberst) i stanął na czele 2. Pułku Ułanów Gwardii.
W 1889 roku objął dowództwo nad 25. Brygadą Kawalerii, a rok później awansował na generała major (niem. Generalmajor). Po awansie na generała porucznika (niem. Generalleutnant) w 1894 roku otrzymał pod swoje rozkazy 30. Dywizję. Cztery lata później mianowany generałem-głównodowodzącym IX Korpusem Armijnym w stopniu generała kawalerii (niem. General der Kavallerie). Pozostawał nim do 1903 roku, kiedy cesarz Wilhelm II powierzył mu stanowisko przewodniczącego Sądu Wojskowego Rzeszy (niem. Reichsmilitärgericht). W 1906 roku zdecydował się przejść w stan spoczynku i z tej okazji otrzymał prawo do zasiadania w pruskiej Izbie Panów oraz został wpisany na listę oficerów 2.