Język timucua – wymarły język izolowany używany niegdyś w południowej Georgii i północnej Florydzie. Język ten jest znany z XVII-wiecznych hiszpańskich słowników, które przedstawiają słownictwo z dialektu mocamaTimucua language, EBSCO.
Fonetyka +SpółgłoskiWargoweDziąsłoweZadziąsłowePodniebienneMiękkopodniebienneKrtanioweZwarte Zwarto-szczelinoweSzczelinowe Zwarto-otwartePółotwarte +SamogłoskiPrzednieTylnePrzymkniętePółprzymknięteOtwarte
Historia Uważa się, że język timucua był językiem dominującym na wybrzeżu Atlantyku od II tysiąclecia p.n.e. Pierwsze dokumenty dotyczące istnienia tego języka pochodzą z XVII-wiecznych katechizmów zapisanych w dialekcie mocama przygotowanych przez i Gregorio de Movillę. Pierwszy z nich przygotował również ortografię dla języka. W XVII wieku wysłano też dla listy do hiszpańskiej korony, które były zapisane w dialekcie potano. Zapiski dotyczące słownictwa z dialektu tawasa pochodzą z XIX wieku. W połowie XVIII wieku pozostająca część użytkowników języka została ulokowana na Kubie w miejscowości San Augusta Nueva (w timucua Ceibamocha). Ostatni użytkownik języka timucua zmarł ok. 1780 roku.