Józef Sielecki (ur. 14 kwietnia 1914 w Petrymanach, zm. 27 października 1950) – oficer Armii Czerwonej narodowości ukraińskiej, pułkownik dyplomowany Sił Zbrojnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej; dowódca 12 Dywizji Piechoty; dowódca 18 Dywizji Piechoty; dowódca 11 Dywizji Zmechanizowanej.
Życiorys Józef Sielecki urodził się 14 kwietnia 1914 w Petrymanach, rej. Mur-Kuretowski obwód Winnica. W 1931 wstąpił na ochotnika do Oficerskiej Szkoły Lotnictwa w Leningradzie, której nie ukończył ze względów zdrowotnych. W latach 1933–1935 przeszedł przeszkolenie w szkole oficerów rezerwy (tzw. Jednoroczniaków). Następnie po jej ukończeniu podjął pracę i naukę w cywilu. Ukończył Instytut Pedagogiczny w Tulczynie. W 1940 został powołany na Kurs Doskonalenia Oficerów w Żytomierzu. Podczas wojny niemiecko-radzieckiej walczył w jednostkach wchodzących w skład frontów: Południowo-Zachodniego, Południowego, Zakaukaskiego i 1 Ukraińskiego. Zajmował następujące stanowiska służbowe: dowódcy 53 batalionu, pomocnika szefa sztabu 696 ps. z 129 DS. Był dwukrotnie ranny w 1942.