We wrześniu 1940 roku Rumkowski polecił jemu i Stanisławowi Jakobsonowi utworzenie w getcie Sądu i wymiaru sprawiedliwości, następnie został mianowany zastępcą przewodniczącego Sądu Przełożonego Starszeństwa Żydów, Jakobsona. W tym samym miesiącu wraz z Mosze Zażujerem zorganizował Wydział Zasiłków. W grudniu tegoż roku stanął na czele Wydziału Kartkowego. W lutym 1941 roku wszedł w skład Rady Doradczej. Poza tym pełnił także funkcję członka Komisji Dyscyplinarnej i Komisji Urlopowej oraz radcy prawnego Wydziału Zdrowia Judenratu. W getcie zyskał przezwisko „Adwokat”. Był jedną z najbardziej wpływowych osób w getcie, mimo tego według relacji mieszkańców getta pozostał osobą skromną i powściągliwą, co odróżniało go od innych dygnitarzy w getcie.
W drugiej połowie lipca 1941 roku z jego inicjatywy powołano Sąd dla Nieletnich. We wrześniu 1941 roku został osobą odpowiedzialną za przeprowadzenie akcji przesiedlenia do getta łódzkiego grupy 20 tysięcy Żydów z Europy Zachodniej. Od grudnia 1941 do grudnia 1942 roku pełnił funkcję kierownika Wydziału dla Wsiedlonych.