Szczególne znaczenie ma badanie urodynamiczne, które pozwala obiektywnie ocenić czynność dolnych dróg moczowych i należy do kluczowych badań w kwalifikacji do leczenia oraz monitorowaniu chorych z grupy podwyższonego ryzyka.
Leczenie Leczenie dobiera się indywidualnie w zależności od rodzaju zaburzeń, choroby podstawowej, ryzyka uszkodzenia górnych dróg moczowych i potrzeb chorego. Jego główne cele obejmują ochronę górnych dróg moczowych, poprawę trzymania moczu, ułatwienie skutecznego opróżniania pęcherza oraz poprawę jakości życia. W nadreaktywności wypieracza stosuje się przede wszystkim , a w wybranych przypadkach także agonistów receptora beta-3 (np. ) i iniekcje toksyny botulinowej podawane do mięśnia wypieracza. Przy zaburzeniach opróżniania podstawową metodą postępowania jest cewnikowanie przerywane; u części pacjentów stosuje się leczenie farmakologiczne, cewnik długoterminowy lub metody operacyjne.
Powikłania i rokowanie Nieleczony lub źle kontrolowany pęcherz neurogenny może prowadzić do nawracających zakażeń dróg moczowych, kamicy układu moczowego, odpływu pęcherzowo-moczowodowego, uszkodzenia górnych dróg moczowych i niewydolności nerek. Choroba ma zwykle charakter przewlekły i wymaga długotrwałej, niekiedy dożywotniej kontroli – zwłaszcza u pacjentów z dużym ryzykiem pogorszenia czynności nerek lub powikłań infekcyjnych.
Przypisy
Kategoria:Choroby układu moczowo-płciowego