Szefem chorągwi do 1661 był wojewoda krakowski i hetman wielki koronny Stanisław Potocki (faktycznym dowódcą był między innymi Sebastian Muchowski). Po nim szefostwo przyjął Gabriel Silnicki, a od 1 sierpnia 1667 był nim podstoli koronny Szczęsny Potocki.
W 1672 wybuchła kolejna wojna z Turcją. Armia Imperium Osmańskiego pod dowództwem sułtana Mehmeda IV w walkach na Ukrainie osiągała początkowo znaczne sukcesy. W kolejnym roku sejm pacyfikacyjny nie tylko nie ratyfikował traktatu buczackiego, ale podjął uchwały o powiększeniu liczebności wojsk zarówno koronnych, jak i litewskich. Jesienią 1673 król Michał Korybut Wiśniowiecki przekazał dowodzenie nad wojskami hetmanowi wielkiemu koronnemu Janowi Sobieskiemu, a połączone siły koronno-litewskie 9 listopada stanęły pod Chocimiem. Była wśród nich chorągiew husarska koronna wojewody sieradzkiego Szczęsnego Potockiego pod dowództwem starosty lityńskiego Remigiana Strzałkowskiego. W czasie bitwy chorągiew liczyła 127 koni.
Żołnierze chorągwi znaleźli się w kompucie wojsk koronnych z 1683 (120 koni) i wzięli udział w wojnie polsko-tureckiej 1683-1699. Pod Wiedniem chorągiew walczyła w składzie pułku Szczęsnego Potockiego.