W 1898 roku Sillanpää współzałożyła Palvelijataryhdistys, fińskie stowarzyszenie służących, a w 1901 roku przejęła jego kierownictwo – funkcję tę sprawowała przez prawie pół wieku. Równolegle prowadziła aktywną działalność dziennikarską. W latach 1905–1906 była redaktorką pisma Palvelijatar, w latach 1907–1916 redaktorką naczelną Työläisnainen, a w latach 1922–1943 Toveritar. W swoich tekstach konsekwentnie nagłaśniała problemy społeczne i niesprawiedliwość wobec pracownic i kobiet.
Działalność polityczna Była członkinią Socjaldemokratycznej Partii Finlandii. Sillanpää aktywnie angażowała się w kampanię na rzecz praw wyborczych kobiet. W 1906 roku Finlandia, jako pierwsze państwo w Europie, przyznała kobietom czynne i bierne prawo wyborcze. W wyborach w 1907 roku Sillanpää znalazła się w gronie dziewiętnastu pierwszych kobiet wybranych do fińskiego parlamentu – był to jednocześnie pierwszy przypadek w historii świata, gdy kobiety zasiadły w ciele ustawodawczym jako posłanki z powszechnych wyborów. W Eduskuście zasiadała łącznie przez 38 lat: w kadencjach 1907–1911, 1913–1917, 1919–1933 i 1936–1948, zachowując po dziś dzień rekord długości mandatu kobiety w fińskim parlamencie. Działała w komisjach ds. ubezpieczeń społecznych, spraw robotniczych, oświaty i spraw zagranicznych.