Geneza idei sakralnej monarchii nie jest jednoznaczna. W literaturze wskazuje się możliwość jej pośredniego zapożyczenia z kręgu irańskiego, być może za pośrednictwem ludów Azji Środkowej zamieszkujących północne pogranicza Tybetu. Zgodnie z tradycją król Tybetu miał zstąpić z niebios po „niebiańskim sznurze”, łączącym kolejne warstwy kosmosu. Motyw ten stał się trwałym elementem ideologii królewskiej i występuje zarówno w dokumentach odnalezionych w Dunhuangu, jak i we wczesnych inskrypcjach kamiennych.

W zachowanych przekazach poetyckich władca przedstawiany jest jako istota pochodząca z „raju lazurowego nieba”, syn boski i pan ludzi, a ziemia Tybetu jako przestrzeń wyjątkowa oraz wyróżniona spośród innych krain. Tego rodzaju formuły, utrwalone w tradycji literackiej, stanowiły element legitymizacji władzy dynastii jarlungskiej i podkreślały jej sakralny charakter.