W latach 1946–2001 był pracownikiem Politechniki Gdańskiej: w roku akademickim 1946/1947 objął stanowisko młodszego asystenta w Katedrze Miernictwa Elektrycznego, w roku następnym został asystentem, w 1952 r. otrzymał stanowisko adiunkta. W 1954 r. na Wydziale Elektrycznym PG uzyskał doktorat, na podstawie pracy pt. Badania styków silnoprądowych (promotor prof. Stanisław Kaniewski). Od 1954 r. był zastępcą profesora, od 1956 r. docentem, od 1968 r. profesorem nadzwyczajnym, od 1977 r. profesorem zwyczajnym. W latach 1954–1968 kierował Zakładem Aparatów Elektrycznych Niskiego Napięcia w Katedrze Wysokich Napięć i Przyrządów Rozdzielczych, w 1968–1969 Katedrą Wysokich Napięć Aparatów Elektrycznych i Urządzeń Trakcyjnych, w 1969–1991 był dyrektorem Instytutu Wysokich Napięć, Aparatów Elektrycznych i Urządzeń Trakcyjnych na Wydziale Elektrycznym, w 1991–1995 kierował Katedrą Aparatów Elektrycznych. W latach 1978–1981 był dziekanem Wydziału Elektrycznego. Jednocześnie od 1951 do 1968 pracował w gdańskim oddziale Instytutu Elektrotechniki, należał do pierwszych pracowników naukowych Zakładu Elektrotechniki Morskiej, gdzie od 1952 r. był kierownikiem Pracowni Bezpieczników.