W czerwcu 1918 wrócił do Warszawy.
W listopadzie 1918 wyjechał do Chełma, gdzie wstąpił do odtwarzanego 1 pułku ułanów, który później został przemianowany na 1 pułk szwoleżerów. W jego szeregach walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie na wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się jako adiutant pułku 27 kwietnia 1920 w czasie zagonu na stacje kolejowe Malin i Teterew. Później objął dowództwo szwadronu karabinów maszynowych. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Po zawieszeniu broni kontynuował służbę w 1 pułku szwoleżerów. Do wiosny 1922 pełnił obowiązki zastępcy dowódcy pułku. 4 marca tego roku został przeniesiony do 4 pułku ułanów w Wilnie na stanowisko pełniącego obowiązki zastępcy dowódcy pułku. 9 czerwca 1922 na własną prośbę został zdemobilizowany. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 336. lokatą w korpusie oficerów rezerwy jazdy (od 1924 – kawalerii). Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 1 pułku szwoleżerów w garnizonie Warszawa.