Pod zwierzchnictwem papieskim cieszyły się one znaczną autonomią, zarówno w miastach, jak i w licznych mniejszych wspólnotach (terre), pełniąc rolę pośredników między społecznościami lokalnymi a władzą centralną.
System ten utrzymywał się przez stulecia i wywarł trwały wpływ na strukturę własności ziemskiej, sieci klientalne, relacje między miastem a wsią, kształt przestrzeni miejskiej oraz formy pamięci obywatelskiej.
Jego stopniowy zanik nastąpił między epoką napoleońską a okresem restauracji, wraz z poszerzeniem udziału w radach miejskich oraz reorganizacją administracji papieskiej.
Po zjednoczeniu Włoch rodziny rządzące utraciły swoje dawne przywileje, zachowując jednak aż do końca XIX wieku istotną pozycję wśród elit lokalnych.
Cechy patrycjatów miejskich Patrycjaty miejskie marchii ankońskiej charakteryzowały się ścisłym powiązaniem między władzą komunalną a wpływem na zależne okręgi wiejskie. Zamknięcie rad miejskich przekształciło dostęp do urzędów w dziedziczny przywilej. Jednocześnie rosnąca koncentracja własności ziemskiej szła w parze ze wzrostem kontroli rodzin rządzących nad fiskalnością, lokalną milicją oraz wymiarem sprawiedliwości.