działał także w Towarzystwie Nauczycieli Szkół Średnich i Wyższych. Pomiędzy 1924 a 1929 wizytator w kuratorium okręgu szkolnego w Krakowie, po 1936 był także kuratorem w okręgach poznańskim i toruńskim. Od 1930 wykładał dydaktykę języka niemieckiego w Studium Pedagogicznym UJ. W 1939 przeszedł w stan spoczynku, powrócił do Krakowa.
Politycznie związany z ruchem ludowym, w okresie II wojny światowej jako jego reprezentant zaangażowany w konspirację. Działał w Okręgowej Delegaturze Rządu Kraków, był współtworcą i członkiem krakowskiego Porozumiewawczego Komitetu Politycznego. W sierpniu 1941 został Okręgowym Delegatem po rezygnacji z objęcia funkcji przez Stanisława Pigonia, ze względu na trudności w kontakcie z Delegaturą Rządu na Kraj dowiedziała się ona o tym fakcie dopiero w kwietniu 1942. Nadzorował w szczególności sprawy opiekuńcze i oświatowe. Funkcję sprawował do stycznia 1945, kiedy to siły radzieckie zdobyły Kraków, przekazał swoje obowiązki Stefanowi Rzeźnikowi, który do lutego 1945 przeprowadzał likwidację Delegatury. Powrócił do pracy w szkolnictwie, nauczał niemieckiego i łaciny w Gimnazjum im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie, Gimnazjum Pijarów w Krakowie, był lektorem na Uniwersytecie Jagiellońskim i w Wyższej Szkole Rolniczej w Krakowie.