W 1945 r. otrzymał świadectwo dojrzałości Liceum Budowlanego w Lublinie, uzyskując tytuł technika budowlanego. Od września 1945 r. mieszkał z rodziną w Gdańsku, gdzie podjął studia na Wydziale Budowy Okrętów Politechniki Gdańskiej. W grudniu 1951 r. obronił pracę dyplomową pt. Dok pływający podnośności 6000 ton dla portów Gdańska i Szczecina uzyskując stopień inżyniera oraz magistra nauk technicznych. Podczas studiów, w latach 1950–1951, był zastępcą asystenta w Katedrze Spawalnictwa na Wydziale Mechanicznym PG. Po studiach, w latach 1952–1959 był zatrudniony na stanowiskach: starszy asystent i adiunkt w Instytucie Morskim w Gdańsku, w 1959–1979 projektant, a w 1979–1980 docent w Katedrze Technologii Okrętów Instytutu Okrętowego PG. W 1972 r. obronił doktorat z wyróżnieniem (praca pt. Współzależność doboru zbrojeń z włókna szklanego i metod technologicznych laminowania dla kadłubów okrętowych do 25 m długości, promotor: prof. Jerzy Doerffer), w 1977 r. habilitację (na podstawie dorobku i monografii Połączenia zlaminowane poszycia okrętowego ze zbrojnych tworzyw sztucznych), od 1990 r. profesor nadzwyczajny (tytularny), 1994 r. profesor zwyczajny w Politechnice Gdańskiej (Wydział Oceanotechniki i Okrętownictwa). W latach 1988–1990 był na PG kierownikiem Zakładu, w 1990–1995 Katedry Techniki Głębinowej.