Od 1939 zasiadał też w faszystowskiej Izbie Związków i Korporacji. Reprezentował Włochy w Lidze Narodów podczas kryzysu w EtiopiiGuido Bonsaver, Censorship and literature in fascist Italy, 2007, s. 153..
Po powstaniu Włoskiej Republiki Socjalnej piastował w niej funkcję dyrektora generalnego poczty oraz stanowisko prezesa i Alfa Romeo.
Dołączył do powstałego w 1946 Włoskiego Ruchu Społecznego. Należał do umiarkowanego skrzydła partiiMarek Bankowicz, Faszyzm po faszyzmie. Włoski Ruch Społeczny na scenie politycznej powojennych Włoch, w: Politeja nr 1/5 (2006), s. 56. W 1950 został jego sekretarzem. W 1954 został odsunięty od stanowiska, ale pozostał działaczem partii jako honorowy wiceprezes, a następnie prezes po śmierci Rodolfo Grazianiego. Został ponownie wybrany do Izby Deputowanych Włoch w 1953 i do Senatu Włoch w 1968. Bez powodzenia kandydował w wyborach prezydenckich w 1964. Zmarł 10 lutego 1973.
Przypisy
Linki zewnętrzne Sandro Setta, De Marsanich, Augusto, w: Dizionario biografico degli italiani, vol. 38, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1990.
Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzymie Kategoria:Politycy Narodowej Partii Faszystowskiej Kategoria:Politycy Włoskiego Ruchu Społecznego Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Królestwo Włoch) Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Wiceministrowie Kategoria:Włoscy dziennikarze Kategoria:Włoscy parlamentarzyści (od 1946) Kategoria:Zmarli w 1973