W sierpniu 1914 wstąpił do Legionu Wschodniego, a po jego rozwiazaniu do Legionu Zachodniego w Krakowie. W szeregach 2 kompanii I batalionu I Brygady Legionów Polskich walczył między innymi w bitwie pod Laskami i bitwie pod Łowczówkiem. W styczniu 1915 został zwolniony z Legionów Polskich jako „chory na katar szczytów płuc”. Po zwolnieniu ze służby przebywał w Styrii. Od września 1915 do lutego 1916 kończył naukę w gimnazjum we Lwowie. W lutym 1916 rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie. W czerwcu tego roku został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii. Początkowo służył w 95 pułku piechoty, a później walczył na froncie w szeregach węgierskich pułków piechoty: 106 i 128.
Od listopada 1918 walczył na wojnie z Ukraińcami, początkowo w szeregach Legii Oficerskiej, a następnie 2 pułku strzelców lwowskich, późniejszego 39 pułku piechoty. Od sierpnia do listopada 1919 chory, przebywał w szpitalu we Lwowie. W tym czasie zdał pierwszy egzamin prawniczy na Uniwersytecie. W następnym roku walczył na wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się 14 kwietnia 1920 podczas nocnego wypadu na Wołkowińce jako adiutant III batalionu 39 pp, za co 20 lipca 1922 został odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy.