Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską. Początkowo była własnością szlachecką należącą do lokalnej polskiej szlachty z rodu Chycińskich, a później Bukowieckich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko Goruńskich. Od 1320 miejscowość leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1457 odnotowano ją w powiecie poznańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. Od 1307 była siedzibą własnej parafii w dekanacie Międzyrzecz.
W 1293 roku komes oraz kasztelan zbąszyński, odnotowany w łacińskim dokumencie jako „Voych de Lubolov” i identyfikowany przez historyków z Wojciechem z Lubrzy, nadał dziedzicznie swemu służebnikowi Teodorowi synowi zmarłego Szymona 16 łanów wolnych z czego 14 w Goruńsku, a dwa łany w Szczańcu, który leżał w XVI wieku w ziemi świebodzińskiej należącej do księstwa głogowskiego. Wojciech zobowiązał Teodora do udziału w wyprawach wojennych z tych dóbr zezwalając na ich alenację czyli wydzielenie z innych majątków.
W latach 1312, 1315 miejscowość wymieniona została w dokumentach przy opisie sąsiedniego Bledzewa oraz wsi Sokola Dąbrowa. Dokument ustalał granice między miejscowościami i odnotował oznaczenie ich kopcami wzniesionymi przez Wyczesława oraz Beniamina.