Sama wieś Gorayec (pisownia oryginalna) lokowana została na prawie niemieckim przez Dymitra z Goraja herbu Korczak, właściciela m.in. zamków w Szczebrzeszyna i Goraju, pod koniec XIV wieku. Z kolei Dymitr podarował ją swoim zasłużonym dworzanom - braciom Bretoldowi i Zygmuntowi Smagarzewskim. Miało to miejsce przed 1389 r. Smagarzewscy zmienili potem nazwisko na Latyczyńscy, pochodzące od wsi Latyczyn.. W 1564r wieś liczyła 269 domów chłopskich, istniała też na jej terenie jakaś huta albo kopalnia ("officina mineraria") , być może była to kopalnia gliny oraz parterowy, murowany dworek szlachecki. Od potomków Latyczyńskich w 1643 r. prawa do wsi odkupił Jan Sobiepan Zamoyski włączając ją do Ordynacji Zamojskiej. Pierwszym dzierżawcą folwarku Gorayec został chorąży bracławski Hieronim Żaboklicki herbu Roch (prywatnie przyjaciel Jana Sobiepana Zamojskiego), a następnie jego syn Nikodem Żaboklicki.
Skorowidz Królestwa Polskiego z 1877 r. umiejscawia administracyjnie Gorajec (wieś i folwark) w Guberni lubelskiej w powiecie zamojskim, gminie Radecznica i w parafii Mokrelipie, z sądem pokoju i pocztą w Szczebrzeszynie. Skorowidz miejscowości Rzeczpospolitej Polskiej z 1933 r.