Miejscowość była wsią szlachecką należącą początkowo do lokalnej szlachty wielkopolskiej Wyciążkowskich, którzy do nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko Goniębickich, a także do Kuranowskich, Dłuskich. W 1399 Szymon Gronowski rozgraniczył należące do niego wsie Goniębice i Piotrowice z wsiami Klonowiec i Żakowo należące do Michała Stosza. W 1401 mieszkańcy Goniębic zapłacili karę po 8 skudów sądowi oraz Tomisławowi, za niestawienie się na rozgraniczenie dokonywane przez opole. W latach 1410–1420 wieś należała do Jakusza Grunowskiego zwanego też Wyciążkowskim. W latach 1438–1450 dziedzicem Wyciążkowa, Goniębic oraz Zawad był Jan Wyciążkowski, który w 1438 na połowie dóbr w posiadanych wsiach zapisał po 125 grzywien posagu oraz wiana swojej żonie Zofii. W 1450 Jan dokonał podziału Goniębic i Wyciążkowa pomiędzy siebie oraz swego krewnego Jana Wyciążkowskiego.