nadprzewodniki wysokotemperaturowe, o temperaturze przejścia w stan nadprzewodnictwa powyżej temperatury wrzenia ciekłego azotu. Niegdyś nazywano tak ceramiczne półprzewodniki tlenkowe, ale wobec odkrywania nowych grup materiałów nadprzewodzących taka konwencja przestała być używana. Istnieje grupa nadprzewodników ferromagnetycznych, na przykład UGe2, URhGe.
Historia mały|Spadek oporu elektrycznego rtęci przy przejściu poniżej temperatury krytycznej (rysunek zaczerpnięty z oryginalnej pracy Kamerlingha Onnesa)
Zjawisko nadprzewodnictwa zostało odkryte w 1911 przez Heike Kamerlingha Onnesa podczas szeroko zakrojonych badań właściwości materiałów w niskich temperaturach w zorganizowanym przez niego laboratorium kriogenicznym w Lejdzie. Do badań wykorzystano rtęć, gdyż stosunkowo łatwo było ją otrzymywać w stanie o bardzo dużej czystości. W trakcie pomiarów jej oporu elektrycznego w temperaturze 4,2 K zaobserwowano jego spadek o wiele rzędów wielkości. Za to odkrycie otrzymał nagrodę Nobla w 1913.
W 1913 w laboratorium w Lejdzie skonstruowano magnes nadprzewodzący, wytwarzający duże pola magnetyczne.