Geneza organizacji sięga końca 1918 roku, kiedy rzeźnicy z rejonu Bydgoszczy utworzyli Polskie Zrzeszenie Rzeźników. W 1919 roku organizację przekształcono w Towarzystwo Samodzielnych Rzeźników. Z powodu braku uprawnień tożsamych z uprawnieniami cechowymi, towarzystwo zostało rozwiązane w 1920 roku. Inicjatywa ta stała się jednak impulsem do tworzenia ogólnokrajowych struktur zawodowych w branży mięsnej.
W okresie międzywojennym polska szynka pasteryzowana stała się jednym z głównych produktów eksportowych branży, rozpoznawalnym na rynkach międzynarodowych. Na pozytywny wizerunek polskich wyrobów mięsnych wpływała działalność rzemiosła rzeźniczo-wędliniarskiego. W tym czasie polscy wędliniarze uczestniczyli w międzynarodowych wystawach żywności; kroniki odnotowują m.in. udział pięciu przedstawicieli branży, którzy za swoje wyroby otrzymywali główne nagrody.