Charles Angoff uważał poezję za reakcję najgłębszych warstw osobowości na zachwyt, cierpienie oraz tajemnicę ludzkiego istnienia – może ona przyjmować formę pieśni, westchnienia, płaczu lub łączyć wszystkie te elementy. Myra Cohn Livingston podkreśla natomiast, że poezja ma wymiar humanizujący, ponieważ wprowadza człowieka w sferę wysublimowanych doświadczeń, rytmu i słowa skierowanego ku innym w sposób niedostępny dla pozostałych form komunikacji. Zaznacza również, że pomaga ona łagodzić poczucie samotności, które jest udziałem każdego człowieka. Stephen Dobyns z kolei postrzega wiersz jako konstrukcję emocjonalno-fizyczną, stworzoną po to, by poruszać serce odbiorcy i umożliwiać mu współuczestnictwo w zawartym w nim doświadczeniu. W tym sensie wiersz staje się oknem łączącym dwa lub więcej ludzkich istnień zamkniętych w odrębnych przestrzeniach oraz dźwiękiem, któremu nadano formę.
Poezjoterapia łączy elementy psychologii, pedagogiki i medycyny. C. Shrodes, autorka pierwszych badań nad biblioterapią, zauważyła powiązania między przeżyciami estetycznymi a procesami psychologicznymi, wskazując, że obie dziedziny pomagają przejść od marzeń do rzeczywistości. W.