Po zakończeniu działań w rejonie Lubaru, w listopadzie regiment odszedł na leże zimowe na Ukrainie. Liczył wtedy 484 porcje a początkowo dwuskwadronowym regimentem dowodził płk Zaklika.
Planowana przez króla i dowódców polskich wyprawa w 1661 nie doszła do skutku. Na przeszkodzie jej przeprowadzenia stanęła konfederacja koronna (Związek Święcony) zorganizowana w wyniku fermentu w wojskach, jaki z powodu niewypłacania żołdu z niespotykaną siłą ogarnął całe wojsko koronne. Regiment dragonii Sobieskiego przystąpił do konfederacji.
W 1672 wybuchła kolejna wojna z Turcją. Armia Imperium Osmańskiego pod dowództwem sułtana Mehmeda IV w walkach na Ukrainie osiągała początkowo znaczne sukcesy. W kolejnym roku sejm pacyfikacyjny nie tylko nie ratyfikował traktatu buczackiego, ale podjął uchwały o powiększeniu liczebności wojsk zarówno koronnych jak i litewskich. Jesienią 1673 król Michał Korybut Wiśniowiecki przekazał dowodzenie nad wojskami hetmanowi wielkiemu koronnemu Janowi Sobieskiemu, a połączone siły koronno-litewskie 9 listopada stanęły pod Chocimiem. Był wśród nich regiment dragonii marszałka i hetmana wielkiego koronnego Jana Sobieskiego pod dowództwem starosty bydgoskiego Franciszka Gałeckiego.