Będący w grupie odwodowej, regiment piechoty koronnej krajczego litewskiego Michała Radziwiłła liczył 225 porcji i w sierpniu 1660 zgromadził się pod Kryłowem.
Regiment wziął udział w walkach z armią rosyjską Wasyla Szeremietiewa pod Lubarem i pod Cudnowem i z dążącą jej na odsiecz armią kozacką Jerzego Chmielnickiego (atamana Tymofieja Cieciury ). Po zakończeniu działań w rejonie Lubaru, w listopadzie regiment odszedł na leże zimowe na Ukrainie.
Po kasztelanie wileńskim Michale Radziwille, 1 sierpnia 1663 regiment przejął płk Ernest Ewald Blomberg, po nim 1 lutego 1664 płk Frong (Wrangel), a od 1 maja 1666 szefował nim chorąży koronny Andrzej Potocki.
1 stycznia 1665 wojewoda wileński Michał Radziwiłł przejął regiment piechoty koronnej Jerzego Lubomirskiego będący wtedy pod dowództwem Mikołaja Konstantego Ghisy.
W ostatnich miesiącach 1666 negocjowano z Rosją rozejm, który miał zakończyć trwającą ponad 10 lat wojnę. Jednocześnie na wschodnich kresach Rzeczypospolitej rozpoczynała się nowa wojna – tym razem polsko-kozacko-tatarska. Sejm zwyczajny na początku maja 1667podjął fatalną decyzję o redukcji armii. W tym czasie regiment pieszy M. Radziwiłła stacjonował w Kamieńcu i liczył 250 porcji.