Pożary niszczyły kompleks w latach 1294 i 1330. W 1452 roku zakonnicy przystąpili do reformy życia monastycznego zapoczątkowanej przez Klasztor Indersdorf. Klasztor został obrabowany w okresie wojny trzydziestoletniej z lat 1618–1648, w latach 1629–1635 wzniesiono nową, wczesnobarokową kolegiatę. W 1710 roku placówka przystąpiła do kongregacji kanoników laterańskich, prepozyt klasztoru uzyskał tytuł opata, a w 1737 roku również prawo do noszenia insygniów biskupich. W 1729 roku wzniesiono nowe zabudowania klasztorne.
Klasztor rozwiązano 18 kwietnia 1803, w okresie sekularyzacji. Kościół klasztorny przekształcono w kościół parafialny, a resztę zabudowań zlicytowano. 539 pozycji z biblioteki klasztornej trafiło do Bawarskiej Biblioteki Państwowej, a pozostałą część zbiorów sprzedano monachijskiemu antykwariuszowi. W 1835 roku klasztor zakupiły siostry salezjanki z Klasztoru Dietramszell, które w 1846 roku założyły tu szkołę dla dziewcząt oraz własne gospodarstwo klasztorne. Podczas II wojny światowej w klasztorze funkcjonował szpital wojskowy, mieszkały tu także siostry przesiedlone z klasztorów i . W latach 1952–1953 powstał tu dom opieki dla matek prowadzony przez organizację Caritas, a w 1965 roku założono dom spokojnej starości.